Weet interimmer wanneer hij ja of nee moet zeggen?

Laat een reactie achter

Reactie van Dennis van der Spoel on 5 augustus 2010 at 4:42pm

@ Simon: Goed gedaan. Heb je guts voor nodig, weet ik uit ervaring.

Reactie van Dennis van der Spoel on 5 augustus 2010 at 4:39pm

Goed verhaal, maar het kan korter.

Bij een beslissing toets ik Buik, Hoofd en Hart. Buik staat voor intuïtie (ervaring en onderbewustzijn), Hoofd voor ratio (kennis en logica) en Hart staat voor gevoel (emotie, empathie, ethiek).

Als één van de drie 'nee' zegt zou het ook 'nee' moeten zijn. Soms wel wat lastig uit te leggen. Bovendien durven we niet altijd nee te zeggen i.v.m. de consekwenties voor onszelf, dus zeggen we vaak ja als dat niet zo handig is.

Een andere korte benadering is de transactionele analyse. Hier ga je uit van Kind, Volwassene en Ouder. Wat zou het kind in jou zeggen (of verplaats je in je eigen kinderen)? En wat zou jij zeggen als je met pensioen zou zijn (of verplaats je in je eigen ouders)? En wat kies je zelf? En waarom?

Laatste trucje: spreek deze zin 5 keer uit met steeds de klemtoon op een ander woord:

Moet ik dit nu doen?

Moet = hoe erg is het om dit niet te doen?
Ik = kan een ander dit echt niet?
Dit = is dit wel de juiste actie?
Nu = kan het echt niet wachten?
Doen = is actie vereist, of alleen een gecommuniceerd besluit?

Reactie van Simon Stoltz on 5 augustus 2010 at 2:05pm

Hallo Vera,

Duidelijk verhaal over hoe je tot beslissingen komt. Ik zie alleen niet de specifieke relatie met de interimmer. En ik ben het ook K.A. de Vries eens, dat je vaak niet veel tijd /gelegenheid krijgt, te beslissen. Ik wil je graag een persoonlijke ervaring noemen over 'n indringende beslissing die ik als interim manager moest nemen.

Ik had binnen een interim opdracht als manager een procesbeschrijving gemaakt voor het nieuwe primaire proces en in het MT ingebracht. Na een lange discussie ging het MT unaniem akkoord met deze procesbeschrijving en de implementatie daarvan. Als procesmanager was mij de eindverantwoordelijkheid toegewezen. Gedurende de daarop volgende 4 maanden werd het steeds lastiger nieuwe stappen in het reorganisatieproces binnen het MT te realiseren. Niet ter zake doende discussies, vluchtgedrag van MT-leden, enz. maakten zaken tot een stroperig geheel. Terwijl het middenkader en de mensen op de werkvloer juist volledig achter de reorganisatie van het primaire proces stonden. Ze hadden erop gewacht. Voor mij werd allengs duidelijk dat een belangrijk deel van het MT niet de richting in wilde slaan die men oorspronkelijk wel geaccordeerd had. De algemeen directeur bleek niet bij machte deze situatie te keren. Uiteindelijk heb ik na 4 maanden duwen, trekken, en sleuren gevraagd om een extra MT vergadering waarin de vastgestelde procesbeschrijving, en implementatie daarvan, aan de orde zouden komen. Mijn gevoel te trekken aan een "dood paard" werd al snel bewaarheid. Het eerder goedgekeurde document ging van tafel en de directeur en 2 MT-leden tekenden in 1,5 uur tijd een compleet nieuw primair proces. Deze nieuwe versie was bedrijfskundig en bedrijfseconomisch onverantwoord. Ook zou alle laatste energie op de werkvloer om mee te werken aan verandering met een klap de grond zijn ingeboord. Toch besloot het MT deze stap te zetten en ging er zonder aarzeling van uit dat ik als procesmanager ook hiervoor de eindverantwoordelijkheid zou gaan dragen.

Voor eerst in mijn zelfstandige bestaan sinds 1990 heb ik toen besloten dat ik dat niet moest doen. Ik kon en wilde voor deze dramatische en onverantwoorde situatie geen verantwoordelijkheid nemen. Een belangrijke overweging daarin was, dat ik mezelf de volgende ochtend in de spiegel wil kunnen aankijken. Had ik de door het MT gecreëerde situatie geaccepteerd, dan had ik in mijn rol van interim manager geen poot meer om op te staan en mijzelf vanuit mijn overtuiging over krachtig management enorm tekort gedaan. Ik heb de opdracht de volgende ochtend terug gegeven.

Inmiddels zie en hoor ik hoe het MT plan niet werkt en het de betrokken organisatie schade berokkent. Het was een moeilijke, maar wel de enig juiste beslissing die ik toen heb genomen. Ik heb geen seconde bedenkingen of twijfels gehad over deze beslissing; ook niet nadien. Ook binnen deze organisatie was de meerderheid van de mensen, buiten het MT, ervan overtuigd dat ik de juiste beslissing had genomen. Ook al zagen zij dat dit voor de organisatie een groot probleem zou worden.